Vanaf heden heet ik jullie van harte welkom op mijn nieuwe website.

Nieuwe website Angela

Ik zal voortaan daar verder loggen, aangezien dit volledig niks is.
De oude logs e.d. zal ik nog lekker laten staan, maar nieuw komt er niet meer bij hier.

Ik zie jullie hopelijk allemaal weer op mijn nieuwe link!

Vanaf vandaag ben ik hard op zoek naar een andere mogelijkheid mijn website mogelijkheden te behouden. Ik wil een eigen site, of een andere optie voor een weblog. Ik vind dit verschrikkelijk en voel me een gans terwijl ik eerst toch vrijwel alles wel doorhad omtrent de computerwereld. Weblog is niet meer leuk, als je er niks van snapt. Ik zie iedereen trouwens maar klagen, net als mij. Allemaal willen wij wat anders, maar wat? Het is niet leuk namelijk als de mogelijkheden ineens beperkt zijn, terwijl het een verhuizing werd om groter te worden. Nu is mijn layout wel redelijk op orde, maar veranderen kan ik niet meer. Niet naar wens in ieder geval, want dan wordt het een standaard kleurtje. Ook kan ik mijn links niet bewerken, die ineens niet meer werken. Zoals die van yviera, dkny, jonesy enzovoorts. Die links zijn ineens heel raar en dat kan ik nergens veranderen. Ik kan alleen iets toevoegen en ik zou niet eens weten hxf3e.
Dus, ik zoek iets anders. Ik wil weer lekker aan een mooie layout werken en loggen. Gewoon weer loggen, want ik heb tenslotte zoveel te loggen. Als iemand een goeie tip heeft, hoor ik die graag.

En om toch nog even iets te loggen;
Ik had vandaag een leuk 2e sollicitatiegesprek. Het was wel een beetje onwennig, aangezien ik ineens 2 jonge, leuke, spontane jongens voor me kreeg die mij wel even wat vragen zouden stellen. Ik kan het moeilijk beschrijven, maar het leken net twee jongemannen die mij eens even flink aan de tand gingen voelen en via hun geheime blikken mij hard zouden uitlachen. Nu weet ik niet of dat echt zo is, want het voelde wel goed. Het gesprek verliep redelijk soepel.. ook al had het soepeler gegaan als ik met xe9xe9n jongeman zat. Het is namelijk niet prettig om met de xe9xe9n te praten, terwijl de ander je observeerd. Ik wist niet hoe ik moest zitten.
En nu komt het; morgen bellen ze me. Gil. En waarschijnlijk zit er nxf3g een gesprek aan te komen, met wxe9xe9r een ander. Nog een gil. Als dat echt morgen voorgesteld wordt, vraag ik wel even of dat weer een afhangend gesprek wordt, of dat ik gewoon ben aangenomen en ze me gewoon graag weer willen zien. ;P

Morgen update ik weer.

Mijn weblog is verhuisd. En hoewel ik nogal flink in shock was en echt enorm baalde, valt het best mee.
Het is even ontdekken hoe het allemaal werkt, maar dan heb je als het goed is ook wat. Ik baal wel van de layout verandering, want nu kan je maar uit een aantal kleuren kiezen en niet met een applet zelf eentje aanpassen. Dat belemmerd toch wel in de vormgeving.

Gelukkig is het allemaal wat minder erg dan vanmorgen, maar toch vind ik dat we er niet op vooruit zijn gegaan. Het leek zo mooi, te mooi om waar te zijn.
Wanhopig probeerde ik ook een kop opnieuw te maken, maar gelukkig ben ik even geholpen. Ik kreeg namelijk niet de bloem erop zoals ik het wilde, maar Sharon is daar wxe8l in geslaagd. Zelf even een fotootje erin geplakt en klaar is kop.
Helaas kan ik nu niet een geheel maken aangezien deze kleur niet in het staafje kleuren zit bij de beheerpagina. Hopelijk komt dat nog.
Ik zie trouwens ook zxf3veel mooie weblogs voorbij komen die wel gewoon bij web-log gemaakt zijn. Ik snap NIET hoe ze dat doen.. want met de normale functies kan dat helemaal niet.
Ik mis waarschijnlijk weer wat photoshop-kennis.

Ik ben benieuwd hoe jullie gaan reageren op jullie eigen verhuizing,..

Update

Gelukt! Dankzij Ametyst (schrijf ik het goed zo?) heb ik de juiste kleurcode kunnen krijgen en zo een mooi geheel weten te maken. Ik ben er nog lang niet klaar mee, maar het begin is er!

Ik ben zo goed als aangenomen. Vandaag werd ik gebeld door Chantal, met wie ik het eerste gesprek had. Ze vond het een leuk gesprek en ziet het wel zitten om mij als office manager in hun nieuwe gebouw de dingen te laten regelen. Ook vroeg ze of ik het erg vond om de telefoontjes aan te nemen van klanten, dus dan ben ik office manager/telefoniste.
Maandag heb ik het intakegesprek met twee mannen van het bedrijf.
Dat moet toch te doen zijn..

Hoezee!

Zoals ik al zei; ik vernieuw veel. Mijn weblog krijgt steeds meer de layout die ik wens en een nieuwe naam is nog in ontwikkeling. Omdat ik -zoals ik ook al zei- txe9 ongeduldig ben, had ik wel stiekem een weblog aangemaakt bij punt.nl wat ik toch niet zo waardeer als web-log. Het ziet er strak uit, dat wel. Helaas kan je er toch minder mee qwa layout, dus blijf ik lekker hier.

Wat er ondertussen weer anders is bij mij?

xa4xa4 De woonkamer. Alles staat weer anders en toch weer beter. Er is een mini-oven bij gekomen, een rotan-rolgordijn voor het grote raam en binnekort -waarschijnlijk- een likje verf in o.a. de keuken. De kleurkeuze is nog in ontwikkeling.

xa4xa4 De hal. Want de grote kast die eerst mijn woonkamer opvulde is nu verplaatst naar de hal. Er komt vandaag een nieuw rolgordijn en als ik een mooi kleurtje vind, komt ook daar een likje verf.

xa4xa4 Ik zelf. Nee, ik ben niet naar de kapper geweest. Ik ben lekker een stukkie bruiner, ik heb weer een stapeltje zomerkleding erbij en als alles goed verloopt een nieuwe baan.

Ja! Ik solliciteer nog steeds namelijk. Het is niet zo dat ik mijn toekomst wil vullen met een baan bij mijn moeder in de zaak. Ik heb al meerdere malen gesolliciteerd op administratieve functies, maar -uiteraard- daar is wel wat ervaring voor nodig. Het lijkt me gewoon leuk, zo’n baan. Ik hou dus vol. En dat heeft geholpen, want morgen heb ik een gesprek met Chantal en Bram van CareerNetwork en Studentenwerk.

“Beste Angela,

Wij kijken uit naar je komst!

Het gaat dus om een baan als officemanager voor de werknemers van Studentenwerk. Dit bedrijf regelt werk voor studenten, als je dat niet begreep.
Het is mijn taak om heel veel verschillende dingen te regelen. Van plantjes water geven, tot het contact met de klant onderhouden. Een soort receptioniste, maar dan ben je ook nog eens het aanspreekpunt voor alle collega’s.
Ik heb alleen geen idee of ik de enige sollicitant ben en of morgen een gesprek wordt waarna je meteen aangenomen bent of niet. Ik hoop het wel, want als ik xe9xe9n van de vele ben zie ik het al minder goed voor me. En als ze afsluiten met “we bellen je nog over onze beslissing” wordt ik gek.

En wat staat er nog op het program?

xa4xa4 Vandaag ga ik kaartjes kopen voor Indian Summer Festival.
xa4xa4 Morgen krijgen we een Velux (dakraam) rolgordijn en wordt het nieuwe rolgordijn van de hal opgehangen.
xa4xa4 En toen ik net mijn moeder sprak over mijn wieweetbaantje herinnerde zij mij nog even iets:

Als ik die baan krijg, betaalt zij mijn rijbewijs. Of ze nu mijn salaris betaald of mijn rijbewijs, dat maakte haar niet uit dan. Dan kon ik mooi met de auto naar Hoofddorp, mits ik de baan krijg.
Auto? Ja, die krijg ik namelijk van haar vriend. Ooit heeft hij me beloofd dat ik van hem een autootje zal krijgen zodra ik mijn rijbewijs heb. Gewoon een goed 2ehandsje hoor. Ik kan natuurlijk ook met de Honda van Ward gaan, maar die zuipt.

Als ik morgen die baan krijg, ga ik gillen.

Steeds maar weer vernieuw ik. Ik vernieuw mijn kapsel te vaak, ik vernieuw mijn kleding te vaak en ik vernieuw mijn huis nu ook al te vaak.
Na een -hele- korte periode, vind ik iets al een tikkeltje minder. Soms noem ik het zelfs helemaal niet leuk meer. Een shirtje die 2 maanden geleden gekocht is, is oud. Zo is een broek van vorig jaar helemaal not done. Vandaar ook dat ik mijn inrichting in huis dan maar iedere keer een andere draai geef zodat het weer wat opgefrist is, want meteen aan nieuwe meubels is ook wat te gek.
Helaas moet Ward hier ook onder lijden. Ten eerste omdat ik eraan lijd en ten tweede omdat hij er daardoor ook aan lijdt. Hij heeft vorig jaar leuke shirts gekocht, nog wel samen met mij. Helaas vind ik ze nu helemaal niet zo okxe9 meer. Een paar dure schoenen van vorig jaar kunnen er ook al niet meer mee door, laat staan die ene lichte broek die hij al wat jaartjes heeft. Niet dat ze stuk zijn,
neen ik lijd aan een -nieuw-verslaving-.
Zo erger ik me ook vaak aan mijn layout van mijn weblogje. Helaas snap ik de ballen van photoshop, die hier wel naast me ligt op schijf. Daarom probeer ik dan iedere keer wat anders, maar nu is er eindelijk hoop!

Weblog gaat nieuwer! Weblog krijgt meer functies waar we eindelijk wat mee kunnen! Eindelijk kan ook mijn weblogje helemaal anders..! Hoezee!

Maar nu komt het. Ik ben er van overtuigd dat bij een nieuwe weblog ook wel weer eens een nieuwe titel nodig is. Deze -angelaatjuhs- bestaat al bijna twee jaar! Mijn eerste hield het zelfs korter vol. Nu was de eerste nog dramatischer dan deze, maar om slechter te voorkomen maken mijn hersentjes overuren! Ik heb namelijk geen idxe9xe9 hoe ik mijzelf zal gaan noemen in ons land. -terwijl ik dit typ, voel ik mij een alian-

Nou kom op angelaatjuhs.web-log bezoekers! Onder wel pseudoniem zien jullie mij graag verschijnen binnenkort?

Vrijdagmiddag nog snel even oranje-kleding shoppen en bier inslaan, want koninginnenacht heeft een pre-party bij ons thuis. Ik had twee setjes gekocht, waarvan er xe9xe9n weer terug in de winkel ligt en de ander heeft mogen meegenieten in de oranje hosse. Het bier was nxe8t genoeg om een vrijdagavond en een zaterdagmiddag te overleven en de chips is op.
Wij zijn het dus goed doorgekomen, mede dankzij onze intercom. Want ja, als je boven een winkel woont midden in de stad en de eerste mensen settelen zich met hun kleedje voor jouw deur, gebeurt er dit:

Ik heb weer een nieuwe ontdekking erbij, in mijn leventje.
Telefoneren is niks voor mij.
Ik wist het al, eigenlijk. Ik bel nooit, ik sms altijd. De vaste lijn dient bij ons als internet-verbinding en mijn telefoon wxf2rdt alleen gebeld.
Toch solliciteerde ik naar een parttime baan als telefoniste. Ik wil er namelijk iets bij, zodat we het lekker ruim hebben en niet precies goed.
Woensdag ging ik op gesprek, donderdag werd ik aangenomen en vrijdag was de eerste training.

Het bedrijf waar ik beland was, heet Customer Care Center. Dit bedrijf is de klantenservice van vele andere bedrijven waaronder Veronica Magazine, het Parool, Microsoft en Visa Card. Voor deze bedrijven ben jij het aanspreekpunt achter de telefoon. Inbound en outbound is hier onderscheid, door de klant gebeld worden of de klant zelf opbellen.

Kortom, een callcenter. Maar bij dit woord krijg ik altijd een beetje de kriebels en beeld ik me een ware belfabriek in. Na vrijdag dacht ik er echter anders over. Dit was niet zomaar een callcenter, hier werd professioneel gehandeld. Hun belangrijste eigenschap zou persoonlijkheid en flair zijn. Zo spreek je de klant niet met ‘u’ aan, maar gewoon met ‘je’. Redelijk vreemd, vind ik. Ik kxe1n namelijk geen ‘je’ zeggen zodra ik een oudere stem hoor.
Maar goed, dit mxf3est zei de trainer tijdens zijn vier uur lange theorieles. Ik noem dit niet professioneel, maar zijn toespraak ging nog even door. Het klonk allemaal erg mooi. Het klonk zo mooi, dat ik maandag weer heen ging voor de tweede training.
Voor deze training kregen we een script mee die we het weekend uit ons hoofd moesten leren en daarbij een pakwerkje huiswerk met alle regels. Ook die moest je weten.

Maandag werd alles anders. Ik mocht de trainer al niet.

Denk je maar eens in dat er een oerhollandse man voor je staat in net pak. Deze man verteld eerst dat hij getrouwd is met een marokkaanse vrouw en nu zelf ook moslim is en begint zijn toespraak. Ieder zijn ding uiteraard, maar ik kan me er nooit zo bij inleven.
Vervolgens gooit hij er nog wat toespraken in als; ik weet het altijd beter, onthou dat! Ik heb nooit ongelijk en ook al is dat wel zo, jij zal het nooit hardop zeggen! Ik heb een fotografisch geheugen en weet xe8cht wel wat ik gezegd heb. Je zal dus niet eens de gelegenheid hebben om mij te willen verbeteren.

Ja, dan ben ik er al gauw klaar mee. Maar ik heb dus doorgezet en ben maandag braaf op komen dagen. Ik vergat gewoon even dat hij straks continu in mijn nek zal staan brullen als supervisor, dan zal de training vast beter gaan.
Maar nee, ik kxe1n het niet. Dit werk is niks voor mij, daar kwam ik maandag achter. Maandag moesten we namelijk rollenspellen spelen en dxe1t is nou echt niks voor mij. Hoe kan je nou ineens een goed gesprek op zetten midden in een groep vreemden, waar je met je rug naar toe wordt gezet? Mij lukt dat niet zo goed. Daar komt bij dat het me gauw duidelijk werd dat de baan heel anders bedoeld was als de mooie woorden van vrijdag.
Jij belt de klant, de klant belt jou niet. Jij gaat mensen lastig vallen om een product te verkopen en je neemt geen nee voor antwoord. Een klant kan blijven brullen dat hij niet wil, je zal ten alle tijden doorgaan.
Gatver. Gatverdamme. Dxe1t kan ik niet hoor. xc9xe9n van de ‘technieken’ zou zijn:

Ja, maar meneer.. als u dit product heeft zal u gelukkiger leven! U heeft meer tijd over voor andere dingen, dan zal u toch gelukkiger leven? En dan in de ‘je’-vorm.

Says who?! Dit slaat toch nergens op? Nee sorry, dit is niks voor mij.

Adios meneer de beste trainer van de wereld, zal ik uw voeten nog even kussen.
Ik ga weer sms-en. Misschien is dxe1t wel de oplossing! Ik wordt sms-operator en sms me de hele dag suf terwijl ik de boodschappen doe en mijn geld opmaak in de stad.
Of ik ga gewoon weer op de baby’s passen. Desnoods blijf ik het houden bij mijn parttime baan! Ik kom er wel, xf3xf3k zonder die kutbaan!

Nee, dit is geen begin van een mop. Ik dacht het eerst ook, maar dit bevat alles behalve lachspierverwekkers.

Komt een vrouw bij de dokter, is een boek. En wat voor een. Ik wil niet sentimenteel gaan doen, maar oke; ik kan er wel om janken. Dit boek is geschreven door Raymond van de Klundert, die zichzelf in zijn boek Stijn Kluun noemt.

Komt een vrouw bij de dokter is het schaamteloze verslag van een man die in de bloei van zijn leven de terminale ziekte van zijn vrouw beleeft. Rauw, ontroerend, en steeds met humor. Een stijl die net als de diagnose als een mokerslag aankomt.

Het boek gaat over hemzelf dus, en over zijn vrouw die kanker heeft. Van begin tot eind neemt hij je mee in zijn belevingen, geheel in zijn eigen woorden. Hierin zijn schuttingwoorden niet eens vreemd, al keek ik in het begin wel giechelend op. Niet eens zozeer om de schuttingwoorden, maar meer om de zinnen die gevormd werden met woorden als kut, neuk, bef,.. enzovoorts.
Na hoofdstuk I is dit echter niet meer gek. Nee, dan erger ik mij alleen nog om het feit dat hij -om het in zijn taal te houden- een ander neukt terwijl zijn vrouw met kanker-veel-pijn op bed ligt.
Het boek bevat drie hoofdstukken, waarin de eerste twee voornamelijk over hxe8m gaan. Hij zuipt, slikt en sekst om maar van huis weg te zijn. In het laatste hoofdstuk draait dat echter 180xb0 en leeft hij alleen nog maar voor zijn vrouw, diegene die dus thuis op bed ligt met kanker.
Het boek is een aanrader om in 1x uit te lezen en vooral niet opgeven voordat je bij het laatste hoofdstuk bent.

Ik moest er een aantal maal goed van slikken, want het is triest. Het is triest om te lezen, met in je achterhoofd dat dit allemaal waargebeurd is, hoe het afscheid verloopt. Hoe triest is het bijvoorbeeld om van je kleine dochtertje afscheid te moeten nemen en in het bijzijn van je familie een drankje te nemen zodat je ‘fijn’ kan overlijden. En dan ook nog meemaken dat het drankje niet helpt, dus je alsnog een spuitje krijgt.

Oke, om nog even verder te janken.. toen ik dit boek uit had, keek ik toch even om me heen. Ward sliep al, ik voelde me dankbaar. Ik wilde hem er zelfs voor wakker maken. Tsja, als je net leest hoe gelukkig iemand was en binnen een jaar overlijd, met voorafgaand de meest gruwelijke dingen.. dan besef je ineens wat je hebt. En ik besefte ineens dat hoe dan ook; ik ben blij. Ik ben namelijk gezond en gelukkig. Ik heb geen kanker.

En als je dit boek hebt gelezen, betekend die ene zin ineens heel veel meer.